پیمان روشن ضمیر

به بهانه اعتصاب های چند روزه زندانیان در اوین و رجایی شهر .
هرگاه زندانی راه های دیگر را رفته باشد و ببیند ظلم بیش از حدی که به او می شود پایان نمی یابد و به حقوقش نمی رسد پس از گرفتن یک تصمیم قاطع مبنی بر اینکه این آخرین راه است و دارد وارد یک عمل خطرناک می شود و باید تا آخر آن را ادامه دهد یعنی یا کشته خواهد شد و جسدش را بر دست حاکم ظالم خواهد گذاشت و آبروی او که تنها مسئول جان ایشان در این شرایط است را خواهد برد و یا به بخشی از حقوق درخواستی خواهد رسید ، وارد اعتصاب غذا می شود .
در اکثر اعتصاب غذاهایی که در این مدت دیدیم آنچه گفتم رعایت نشد و دقیقا یک نمایش سخت و زیان آور روی داده است یعنی اعتصاب کنندگان از اول با این تصمیم که اعتصاب می کنیم بعد با چند پیام و درخواست که از بیرون می شود به اعتصاب پایان می دهیم وارد اعتصاب غذا شده اند . با این کار خواصیت عمل آن کس که واقعا میخواسته دست به اعتصاب غذا بزند را هم در بین خبرهای متعدد و تکراری از اعتصاب غذای زندانیان نابود کرده اند .
اولا اعتصاب غذا نکنید. اعتصاب غذا بسیار سخت و آزار دهنده است . اعتصاب غذا آخرین روش مبارزه است و روشیست که حتی توسط نهادهای حقوق بشر در بدترین شرایط توصیه نمی شود . تعداد زیاد اعتصاب غذاهای نمایشی یا زمان دار موجب می شود بازتاب رسانه ای یک اعتصاب واقعی کاهش پیدا کند . ضربه بسیار سنگینی که اعتصاب اکبر گنجی به جناح حاکم زد را به یاد بیاورید . چرا دیگر اعتصاب غذا چنین تاثیری ندارد و مردم به اخبار آن توجه کافی نمی کنند در حالی که واقعا باید هر اعتصاب در صدر خبرهای جهان قرار گیرد ؟
اعتصاب محمد نوری زاد یک اعتصاب غذای جدی و واقعی بود و با وجود آنکه در مرحله دوم اعتصاب او، بازتاب رسانه ای کمی داشت اما بخاطر جدی بودن او در اعتصاب جناب حاکم تسلیم شد و او را آزاد کرد . امروز هم افرادی هستند که جانشان در زندان به لبشان رسیده و دست به اعتصاب غذای جدی می زنند و تصمیم قاطع می گیرند که یا به حقوقشان برسند یا بمیرند اما در میان این همه اعتصاب نمایشی که مرتب اخبارش می رسد ، خبر آنها گم می شود و کلا اعتصاب که باید یک بمب خبری کم یاب باشد آنقدر مثل نقل و نبات هر روز شنیده می شود که دیگر هیچ اعتصاب واقعی و جدی تا قبل از مرگ زندانی تبدیل به یک بمب خبری مثل بمب خبری اعتصاب اکبر گنجی نمی شود . بمب خبری هدا صابر هم فقط بعد از مرگ اوست که تولید می شود و البته مردم و رسانه ها حق دارند ، مقصر فقط تعداد زیاد اخبار اعتصاب ها در رسانه هاست . با دو نفر از اعتصابیون در ماجرای اعتصاب مشهور بعد از انتخابات که با پیام میرحسین پایان یافت صحبت کردم هر دو گفتند ما اعتصاب کردیم با این تصمیم که وقتی یکی از سران جنبش پیام دادند به اعتصاب پایان می دهیم . تنها دلیل اعتصاب هم این بود که ماها را از بند به سلول انفرادی انداخته بودند . این بسیار ناراحت کننده است . نه اینکه چرا به اعتصاب پایان دادند بلکه چرا وارد چنین اعتصاب نابجایی می شوند . مسلم آنکه هرکس اعتصاب می کند درخواست قاطع من شکستن اعتصاب غذا توسط اوست اما سخن با آن کسیست که از اول با پیش بینی زمان مشخص و تصمیم به پایان دادن بعد از یک فراخوان بیرونی دست به اعتصاب غذا زده است . سلاح قدرتمند و موثر اعتصاب را خراب نکنید . اعتصاب غذا را جزو ابزار نمایشی مبارزه سیاسی قرار ندهیم . اعتصاب غذا را بگزاریم فقط برای آن زندانی ستم کشیده قاطعی که جانش به لبش رسیده بگزاریم آنقدر تعداد اخبار اعتصاب ها کم باشد که تا یک نفر دست به اعتصاب می زند همه جهان توجه اش به خطر جانی که یک انسان را تهدید می کند جلب شود و از همه جا به حکومت فشار بیاورند تا مجبور شود تسلیم درخواست های زندانی شود . جناح همیشه حاکم همین الان هم به شدت از اعتصاب زندانیان می ترسد . اگر این همه اعتصاب نمایشی که جناب حاکم می داند اعتصاب کنندگان قصد جدی برای رسیدن به نتیجه ندارند و فقط میخواهند جنحال سازی کنند روی نمی داد ترس جناب حاکم ، ده برابر بود .
پیمان روشن ضمیر . اهواز / تیر ۱۳۹۰